Το πολιτικό τραγούδι είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό πολιτιστικό αγαθό, που έχει να παρουσιάσει η μεταπολεμική Ελλάδα και που όμοιό του μπορεί να μην υπάρχει αλλού στον κόσμο. Γεννήθηκε στην ταραγμένη δεκαετία του 60, βιώθηκε έντονα σε συνθήκες παρανομίας στην διάρκεια της δικτατορία, και άκμασε επίσημα τα πρώτα μεταδικτατορικά χρόνια. Στην δεκαετία του 90 υποχώρησε, αλλά τώρα σηκώνει πάλι κεφάλι, βγαίνει από τα υπόγεια της πόλης.Νέα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα φουντώνουν και βρίσκουν φυσική καλλιτεχνική διέξοδο στα καινούρια μουσικά είδη. Η κατ' εξοχήν μουσική γλώσσα των νέων παιδιών σήμερα, η rap, είναι το πολιτικό τραγούδι της εποχής μας. Κι είναι ακόμα πιο ζωντανό και άμεσο από τους προπάτορές του. Χάρις στο Διαδίκτυο, η είδηση μεταδίδεται αστραπιαία και δημιουργεί καλλιτεχνικά γεγονότα, τραγούδια, που γράφονται σε γλώσσα καυστική, διαδίδονται σε μηδενικούς χρόνους και αποτελούν κοινωνική παρέμβαση.

Το μεταπολεμικό πολιτικό τραγούδι υπηρετήθηκε από μεγάλες μορφές της Μουσικής και της Ποίησης. Δημιουργοί όπως ο Θεοδωράκης, ο Λοΐζος, ο Γλέζος, ο Ρίτσος ή ο Λειβαδίτης πρόσφεραν απλόχερα την μουσική υπόκρουση σε μεγάλες απεργίες, συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις. Τα τραγούδια τους εμψύχωναν τον κόσμο και όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού όπου υπήρχαν αγωνιζόμενοι λαοί.

Μετά την δεκαετία του '80, οι κοινωνικές συνθήκες φάνηκαν να αλλάζουν, άρχισε η επικράτηση του lifestyle και η καλλιτεχνική δημιουργία πήρε δρόμους πιο προσωπικούς, λιγότερο κοινωνικούς ή πολιτικοποιημένους. Ο ριζοσπαστισμός υποχώρησε τόσο στην πολιτική σκέψη όσο και στην καλλιτεχνική έκφραση, αλλά γρήγορα εμφανίσθηκαν άλλης φύσεως προβλήματα. Η κοινωνική καταπίεση, ο ρατσισμός, η υποβάθμιση του αστικού και του φυσικού περιβάλλοντος, η φτωχοποίηση έγιναν κομμάτι της παγκοσμιοποιημένης καθημερινότητας, τροφοδότησαν τον προβληματισμό των νέων ανθρώπων και διείσδυσαν στην θεματολογία της underground rap. Το ενδιαφέρον στοιχείο στο σημείο αυτό δεν είναι μόνο η ταχύτητα, με την οποία γίνεται τραγούδι αυτή η θεματολογία, αλλά και το ότι δεν χρειάζεται καμμιά διαμεσολάβηση ποιητή, συνθέτη ή δισκογραφικής εταιρείας ούτε για την δημιουργία ούτε για την διάδοση. Συχνά δεν χρειάζονται καν υλικοί πόροι και μέσα. Τα τραγούδια γεννιούνται αυτοστιγμεί, πολλές φορές ακόμα και πάνω στην σκηνή του live, σε υπόγεια, σε πλατείες, σε πεζοδρόμια, και βρίσκουν μετά τον δρόμο τους αυθόρμητα, ανοργάνωτα περνούν από στόμα σε στόμα κι από smartphone σε smartphone.

Αναμφίβολα τα ιστορικά μεγέθη μεταξύ των εποχών είναι διαφορετικά, όπως διαφορετικά είναι και τα ατομικά ή τα συλλογικά μεγέθη. Η λειτουργία, όμως, της μουσικής και του τραγουδιού είναι ίδια. Η δύναμη της έκφρασης του ενός εμπνέει και γίνεται δύναμη των πολλών. Περισσότερο ίσως από κάθε άλλο μουσικό είδος η rap από την γέννηση κι από την φύση της μπορεί και ανταποκρίνεται αυτόματα στον κοινό προβληματισμό. Πατάει πάνω στα κοινά σημεία αναφοράς, αξιοποιεί τα κοινά ιδιώματα, την γλώσα, που μιλούν όλοι στην καθημερινότητα τους, και φέρνει κοντά, ενώνει νέα παιδιά από όλες τις γειτονιές και από όλα τα κοινωνικά στρώματα, από όλες τις φυλές και τα χρώματα, ίσως κι απ' όλα τα θρησκεύματα. 

Φεγγαράκι μου λαμπρό φέγγε μου να περπατώ, κι αν δεν φέξεις χέστηκα έχω και φακό...
© Copyright 2007–2019 bouriblog.com. All Rights Reserved. V 4.0.3